Homepage Archieven - ViaWMO

Durven kiezen: Rick’s reis naar balans

gwen fleuren — Wed, 08 Apr 2026 10:05:36 +0000

“Hij wist het al — hij moest het alleen nog durven kiezen”

Rick werd door zijn HR-afdeling aangemeld voor een spoor 2 traject. Op papier was het probleem duidelijk: als accountmanager in de installatietechniek Rick had hij onvoldoende commerciële drive. Maar zoals zo vaak, vertelde dat papier niet het hele verhaal.

Want Rick hield van zijn bedrijf. Hij sprak er altijd warm over — de cultuur, de mensen, de ruimte die hij kreeg. Van junior groeide hij door naar senior. Een werkgever die in hem geloofde, lang voordat hij zelf wist wat hij waard was.

Totdat alles tegelijk kwam. Een verbouwing, een tweede kind op komst, een opleiding én meer dan fulltime werken. Daarbij was hij ook nog actief in het verenigingsleven — altijd klaarstaan voor een ander, altijd ‘aan’. Ergens in die drukte ontstonden vragen die groter waren dan werk alleen. Levensvragen.

Wat speelde er écht?

Rick merkte dat anderen om hem heen meer richting leken te hebben. Hij twijfelde aan zijn ambities, zijn doelen, zichzelf. Zijn werkgever regelde preventief counseling — nog vóór hij zich ziek meldde. Een mooie daad. Het zette niet in gang wat het in gang moest zetten. .

Toen Rick bij viaWMO binnenkwam, gaf hij zijn mentale gesteldheid een gemiddelde score. Fysiek een 7, met terugkerende spanningsklachten. Zijn grootste valkuil? Hij zat veel in zijn hoofd. Alles voelde belangrijk. En als alles belangrijk is, kom je niet vooruit.

Het traject: ruimte, richting en een beetje humor

Samen gingen we aan de slag. Niet met een strakke agenda, maar met de vraag: waar krijg jij energie van? Niet alleen op het werk — ook thuis, in je vrije tijd, in wie je bent.

We deden een loopbaanassessment. Interesses die weggezakt waren, kregen weer lucht. Een baan als timmerman? Nee. Maar een avondcursus timmeren — ja, dat paste wel. Dat soort kleine ontdekkingen zeggen meer dan een heel CV.

We werkten met ACT — Acceptance and Commitment Therapy. Geen zweefcursus, een praktische manier om gedachten niet zo serieus te nemen. . Rick omschrijft het zelf goed: van alle negatieve dingen af willen is een utopie. Accepteren dat ze er mogen zijn, geeft rust. Hij past de methodiek nu toe zonder er bewust bij stil te staan. Dat is precies hoe het moet werken.

Zijn weekindeling werd kritisch bekeken. Hij koos voor 32 uur, zodat werk, gezin en vrije tijd beter te jongleren waren. Niet als toegeven, maar als slimme keuze.

Het moeilijkste stuk: loslaten

Al vrij snel had ik het gevoel dat blijven bij zijn huidige werkgever misschien niet de beste stap was. Maar afscheid nemen was moeilijk voor Rick. Hij stond met één been binnen — vasthoudend aan iets wat vertrouwd en veilig voelde, ook al klopte het niet meer helemaal.

Hij had die keuze in zijn hart al gemaakt. Maar hij had een zetje nodig.

Dat zetje kwam — onverwacht, vanuit de werkgever zelf. Wat op het moment voelde als een tegenvaller, bleek achteraf precies wat nodig was. In een zucht had Rick een nieuwe baan, goede afspraken en een gevoel van: dit klopt.

Wat Rick zelf zegt:

“Ik zou Gwen willen omschrijven als luchtig, luisterend, oprecht geïnteresseerd, spiegelend én confronterend — met een vleugje humor. Ik kijk terug op een traject waarin ik ruim de tijd kreeg om te doorgronden waar ik mijn ei in kwijt kon. De grootste winst? Ik zal meer opkomen voor mijn eigen pad en mijn eigen behoeften.”

— Rick, voormalig accountmanager installatietechRick

Met dank aan Rick, en aan zijn voormalige werkgever — die hem de ruimte gaf, in hem bleef geloven, en uiteindelijk ook het laatste zetje gaf dat hij nodig had.

Jose 2.0

gwen fleuren — Mon, 02 Jun 2025 14:33:06 +0000

“Re-integratie gaat over leven na wat je is overkomen.”

Ze was net klaar met chemo en bestraling, immunotherapie stond op het punt te beginnen. Precies op dat moment begon ik haar te begeleiden in spoor 2. Geen ideaal moment, zou je zeggen. En toch is dat precies waar een re-integratietraject vaak begint: midden in de chaos, op het moment dat iemand nog nauwelijks grip heeft op wat er allemaal gebeurd (is) en zich vaak ook afvraagt wie er nog te vertrouwen is.

Ze was uitgeput. IJzerinfusen, een lijf dat maar niet op gang kwam. Onze gesprekken vroegen veel van haar. Soms zag ik al na een half uur dat ze ‘uit’ stond. Ik besloot dan ook wel eens bewust om door te gaan om jhaa te triggeren. Dat doorgaan vond ze vooral kwalijk omdat ik dat expres deed. Ik confronteerde haar waar nodig liefdevol met haar gedrag, haar verwachtingen, haar patronen. Niet om te forceren, maar om ruimte te creëren. Ruimte om echt te kijken naar wat er wél mogelijk is.

Ze had bewust gekozen om haar verhaal slechts met een paar mensen te delen. Ik was één van hen. Dat vertrouwen raakte me. Ze bedankte me regelmatig: voor het geduldige uitleggen van alles wat haar overweldigde, voor de helderheid en de oprechte aandacht.

We werkten met onderdelen uit Acceptance & Commitment Therapy en psycho-educatie om grip te krijgen op wat er van binnen speelde. Want hoe doe je dat eigenlijk: opeens van overleven terug naar leven? Wat als ‘schoon zijn’ van kanker niet het einde blijkt te zijn, maar het begin van een andere worsteling?

Ze probeerde via spoor 1 weer aan het werk te gaan – enkele uurtjes in de winkel waar ze zo van hield. Maar het was te veel. De energie was er niet. En langzaam drong het besef door: terugkeren in de oude functie zit er niet meer in. Dat was pijnlijk. “Als ik dit al niet meer kan, wat dan nog wél?”

En dát is waar spoor 2 eigenlijk over gaat. Niet alleen over het vinden van een andere baan – dat komt later. Eerst gaat het over verlies. Over heroriëntatie. Over opnieuw leren vertrouwen op je lichaam en geest. Op je mogelijkheden. Op de toekomst. Het is rouwarbeid. En die doet ertoe.

We stonden stil bij grote vragen:

Hoe kun jij je lichaam gaan vertrouwen?
Hoe ga jij de periode van onderzoek – diagnostiek – behandeling verwerken?
Wat is, en hoe werkt rouw in jouw situatie?
Hoe ga je weer werken?
Wat als jij je baan verliest? Kan jij je rekeningen nog betalen?
Hoe leef je met angst dat het terugkomt?

Ze schreef zich in voor revalidatie. Eerst met twijfels, inmiddels met plezier. Ze lacht met lotgenoten, haar conditie verbetert. Ze voelt zich langzaam maar zeker lichter worden.

De HR medewerker, wauw! Wat een fantastische werkgever heeft ze, enorm betrokken, meedenkend met oprechte aandacht en gericht op herstel binnen de realistische mogelijkheden. Goed in overleg met de bedrijfsarts en viaWMO stemde we steeds af wat passende vervolgstappen waren. Nee, we waren het niet altijd met elkaar eens over de aanpak en het is juist fijn als dat mag en kan zonder dat het ten koste gaat van de medewerker. We bleven vertrouwen op elkaars expertise, inzicht en inzet.

Uiteindelijk besloot het UWV dat ze recht heeft op een WIA-uitkering tot haar pensioen. Dat geeft rust. Ruimte. Tijd om haar leven opnieuw vorm te geven.

Ik ben dankbaar voor het vertrouwen wat ik kreeg van haar en van HR. Voor de openheid.

En voor het lef om te erkennen dat spoor 2 geen ‘zoektocht naar werk’ is, maar een begeleiding in het omgaan met wat je is overkomen. Pas daarna komt de toekomst in beeld.

Jose vulde zelf nog enkele woorden toe

“Ik voelde, en voel me nog steeds enorm op mijn/onze plek samen.
Je was/bent een baken voor mij.
Het vertrouwen was er gelijk.
En je prikte vaak door me heen.

Je vakkundigheid en je persoonlijke betrokkenheid heeft mij veel gebracht de afgelopen periode.
En heb ik van geleerd.

En weet je, ik ga ondanks alles dit missen.
Je was er altijd voor mij. Ik ben heel blij met jou.

Jose”

Czerny 2.0

gwen fleuren — Tue, 08 Apr 2025 18:44:17 +0000

“Ik bén pedagogisch medewerker – en dat wil ik blijven.”

Dat was wat je zeker wist, vanaf het begin.
Je startte je re-integratietraject bij viaWMO terwijl je nog in dienst was bij je werkgever. Na een traumatische bevalling viel je uit – fysiek en mentaal liep je compleet op je tandvlees. De dagen kwamen amper op gang, je peuter vroeg extra zorg en je hoofd zat vol angstige gedachten waardoor zelfs de deur uitgaan problematisch was geworden. Doorslapen? Dat leek inmiddels meer een fabel dan een haalbaar doel.

Hoe je ooit weer zou kunnen werken, kon je je met de beste wil van de wereld niet voorstellen. En eerlijk is eerlijk: wij bij viaWMO ook niet meteen. Je was kwetsbaar en had boven alles tijd en hulp nodig. Eén ding stond wel vast: áls je weer zou gaan werken, dan als pedagogisch medewerker – dat was je passie.

Samen met je werkgever startten we héél voorzichtig een terugkeer in je eigen werk (spoor 1). In een prikkelarme ruimte, 2 uurtjes, zonder kinderen, met maar één contactpersoon. Maar zelfs dat was op dat moment te veel. We schaakten het werk verder terug naar voorbereidende taken die je thuis en op eigen tempo kon doen. Dat lukte… soort van.

Toen je uiteindelijk in de WIA belandde en ook nog eens de deuren van het kinderdagverblijf dichtgingen wegens personeelsgebrek, kwam er opnieuw een moment van bezinning. Het UWV gaf je wat extra tijd om te herstellen, en wij vonden dat terecht.

Je bleef volhouden.

Zes maanden later kwam er weer beweging in de zaak. Het UWV stelde een Werkfit-traject voor, en wij vonden dat nog een stap te ver, dus het werd een Modulair traject. Eerst maar eens weer rustig een paar uurtjes vrijwilligerswerk – op jouw oude, vertrouwde werkplek. Dat gaf je iets terug van je oude gevoel. De energie kwam langzaam, héél langzaam terug. Maar toch…

Intussen werkten we met Acceptance & Commitment Therapy. En wat sloeg dat aan! Je leerde je gedachten niet als ultieme waarheid te zien, ontdekte hoe streng je eigenlijk voor jezelf was, en ontwikkelde steeds meer zelfcompassie . Je begon keuzes te maken op basis van jouw waarden.

Een belangrijk omslagpunt kwam toen je leerde accepteren dat de vermoeidheid misschien niet weg zou gaan. Maar wat nou als je desondanks tóch weer zou gaan werken? Niet om de vermoeidheid op te lossen, maar omdat je leven dan betekenisvoller werd? En warempel: het werkte. Je energie bleef stabiel, je voelde je nuttig en hoop begon te groeien.

We vroegen een Werkfittraject aan – nu mét een duidelijk doel: oriëntatie op betaald werk. Spannend? Ja. Want jij wilde weten: Wat als het niet lukt? Word ik dan toch ergens in geduwd? (Spoiler: nee )

Je wens was helder: een baan in een peuterspeelzaal, passend bij jullie gezinssituatie. En hoewel het traject eerst via een ander kinderdagverblijf liep, kwam daar uiteindelijk die gouden kans. Ondanks je beperkte uren wilde de peuterspeelzaal toch met je in gesprek. Jij deed er nog een schepje bovenop en voegde extra uren toe – alles voor die realistische kans.

En wat bleek? Het klikte. Mét de kinderen, mét de collega’s, mét het werk. En zij zagen het ook: deze kracht mogen we niet laten lopen. De formatieplaats was er niet – en die wérd gecreëerd.

Inmiddels werk je alweer ruim 6 maanden, waarvan bijna 3 maanden met een vast contract. Je bent blij, toont initiatief, plant realistisch, communiceert helder. Je werkgever waardeert jouw eerlijkheid enorm en denkt actief met je mee.

En thuis? Daar keert langzaamaan de rust terug. Je hebt zelfs al een paar nachten lekker kunnen doorslapen .

Wat heb jij het ongelooflijk goed gedaan.
We zijn zó trots op jou. En dankbaar dat we als viaWMO met vertrouwen van het UWV dit traject mochten begeleiden.

Afgelopen weken was zeg maar… %&$)@(#^@%^.

gwen fleuren — Mon, 20 Jan 2025 16:57:12 +0000

Mijn rug werkte niet mee vanwege een sportblessure. Hoewel ik iets meer kon bewegen, bleef de pijn een stevige 7. Geen pijnstillers voor mij, want ik wilde niet meer doen dan mijn lijf aankon. Dus luisterde ik naar mijn krakkemikkige lichaam.

Elke dag wandelde ik tussen de 6.000 en 10.000 stappen. Goed voor mijn gewrichten, mijn hoofd en – laten we eerlijk zijn – het verbranden van wat calorieën. “Beter dan niets,” zei ik steeds tegen mezelf. Lekker motiverend, hè?

Sporten is voor mij een uitlaatklep, en niet kunnen sporten voelt als een tikkende tijdbom. Gelukkig kent Paul me langer dan vandaag: hij heeft een loopband in de woonkamer gezet! Zo kan ik ook lopen als het buiten giet of de weg te glad is. Maar ja, die ‘tijdbom’ zorgt alsnog voor frustratie en ruzies, omdat ik dingen te groot maak in mijn hoofd. 3x raden wie dat mag opvangen…..

Tijd om weer actief te gaan ACT’en en mijn waarden op een rijtje te zetten – perfect voor het nieuwe jaar.

2024 stond in het teken van persoonlijke en zakelijke gezondheid, en dat is gelukkig succesvol gebleken! ViaWMO heeft een positieve ‘make-over’ gekregen: nieuwe samenwerkingen, frisse ideeën en aanvullende richtingen (waarover later meer). Dit onder toeziende ogen van Jean Paul Urlings.

Ook mijn eigen gezondheid kreeg een reset. Dankzij de hulp van Kevin van Elswijk heb ik voeding en beweging naar een hoger niveau gebracht. Alleen maar lof voor hun begeleiding én mijn resultaten.

Maar…
Soms sluipt er toch zo’n slijmerige, kleverige trol mijn hoofd binnen. Zoals dat onbestemde gevoel binnen ons gezin. Ik voelde me de laatste tijd vaak overbodig, ongewenst, en zelfs eenzaam. Reageer ik daarom kribbig? Of neem ik gewoon te veel afstand? Is het jaloezie, omdat mijn dochter meer met Paul lijkt te willen doen (hallo, papa’s kindje)? Of ben ik te moe, te druk met andere dingen, en daardoor minder beschikbaar?

Het lijkt alsof ik met twee pubers in huis woon… of ben ik zelf de puber? Soms voelt het alsof ik me verschuil achter frustraties, zodat ik niets écht hoef aan te pakken en lekker aan de oppervlakte kan blijven zeiken. Maar weet je wat? Dat is oké. Iedereen worstelt wel eens met die ‘trollen’. Toch?

En nu?
Even afstand nemen, letterlijk en figuurlijk, een wandeling in de frisse lucht, een potje huilen en een ontspanningsmassage zodat ik weer kan focussen op wat wél goed gaat. Dankbaarheid helpt ook: voor mijn gezin, mijn werk, en de groei die ik doormaak.

Dit jaar staat in het teken van studeren en gezin. Mijn eerste cursus is al geboekt – iets wat al een tijdje op mijn lijstje stond. Mijn gezondheid blijft ook een prioriteit, want ik gun mezelf dat jaar extra om het duurzaam te doen.

Oh, en die tweede opleiding? Daar ben ik nog even mee aan het stoeien (want: trolletje ). Ga ik voor wat goed past bij mijn werk? Of iets waar mijn hart sneller van gaat kloppen? Misschien allebei? Ik ga nog even verder met het herontdekken van mijn waarden en mijn doelen voor de komende tijd.

Ik deel deze ‘struggle’ omdat ik wil aangeven dat er altijd wel iets is …….. bij iedereen.
Er gaan dingen goed en er gaan dingen niet goed en dat is ‘het leven’ om maar even een cliché te benoemen. Het gaat nooit helemaal goed en nooit helemaal niet goed. De 2^de cliché; als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat en ook dat komt goed

Ohhhhh af en toe best lekkah van die clichés…..vul gerust aan

Gwens Journey

gwen fleuren — Fri, 01 Nov 2024 16:15:46 +0000

Echt, ik heb wel al 100 dingen gedaan!

Mijn 1ste baantje was aardbeien en tuinbonen plukken en toen kwam er een oppasbaantje bij . Tijdens schoolvakanties ging ik poetsen en heb ik leren strijken, want de eigenaar droeg alleen maar blouses . In een gezin met 5 kids was er ALTIJD strijk .

Natuurlijk ontbrak een krantenwijk niet en werkte ik ook in de snoep-snackkraam van het openbare zwembad tijdens een zomervakantie. De ouders en broer van een goede vriendin hadden een fruitbedrijf en boomkwekerij , waar ik vele zaterdagen schoffelend doorbracht en kersen plukte (en vooral at ).

Eenmaal oud genoeg vond ik mijn weg naar Vroom & Dreesman (wie kent die nog?!) … Ik heb er zelfs nog steeds een winterjas van . Daar mocht ik in de verkoop werken en vond ik ook mijn weg naar de horeca , waar ik startte in een café en later in een exclusief restaurant ging werken. Heerlijk werk, meters maken, aanpakken, mensen een leuke avond bezorgen – Love it!

Na de basisschool kreeg ik het advies LTS en ik dacht: “Hell no!” Dus ik ging naar de MAVO, die ik met de nodige verveling heb afgerond . Achteraf snapte ik het LTS-advies wel; ik ben een praktische aanpakker . Toen ik daarna naar het CIOS ging, stapte ik snel over naar het geven van groepslessen zoals (step)aerobic, BBB, Thai-Bo , en ik entertainde iedereen, van 4-jarige kids met kinderdansjes tot de 50-plussers met andere groepslessen. Als het maar op muziek was!

Ik had nog een uitstapje naar een GGZ-instelling, waar ik werkte als sportbehandelaar en ontdekte dat ik méér wilde dan alleen sportlessen geven. Ook zag ik mezelf niet tot mijn 65ste rondlopen in een Jane Fonda-aerobicpakje met hoge beenwarmers . “Ik wil mensen helpen,” besloot ik, en zo startte ik de deeltijdopleiding social work. Als 26-jarige groentje was ik op één na de jongste in de klas… en ik maar denken dat 26 al oud was om iets nieuws te gaan doen!

Vier jaar bikkelen, en ik had mijn diploma in the pocket . Die jaren waren zwaar – punt! Mijn dagen waren laaaaaaannnnnng , en een sociaal leven was er gewoonweg niet. In die tijd werkte ik bij het maatschappelijk werk en dat was geweldig ! Ik leerde zoveel van cliënttrajecten, groepswerk, en schuldhulpverlening. Wat een waardevolle ervaring!

In mijn laatste jaar werd ik gevraagd om over te stappen naar een re-integratiebedrijf. Dat wilde ik wel 3 maanden proberen . Die maanden werden 2 jaar, en toen besloot de eigenaar ermee te stoppen. Nadat alles stopte, besloot ik maar weer te solliciteren. Bij één partij kwam ik zelfs 3 keer te laat en dat werd me niet in dank afgenomen . De kosmos liet me te laat komen .

Toen besloot ik het zelf te doen en een onderneming te starten . Ik kocht de inboedel over en maakte een doorstart, ook al belandde ik in de WW. Binnen 6 maanden had ik een goedlopend bedrijf en mocht ik de ontvangen uitkering aan het UWV terugbetalen, helemaal! . Ik ontdekte echter dat het runnen van een re-integratiebureau complexer was dan gedacht .

Na 2 jaar kon ik mijn eerste personeelslid aannemen, maar door de crisis in 2012 moest ik verder als ZZP’er. Ik besloot mijn dienstenaanbod uit te breiden en kon na 2 jaar weer personeel aannemen. Sindsdien hebben we veel fantastische collega’s gehad, maar ook wat minder goede .

In 16 jaar ondernemen ben ik 3 keer ernstig ziek geweest en belandde ik twee keer in het ziekenhuis , waarbij het herstel een jaar duurde. Toen werd er zelfs een hersentumor ontdekt, die is verwijderd. Het was ook als ondernemer een eigen re-integratie. Gedurende de jaren bleef ik me ontwikkelen met opleiding, intervisie en coaching .

Mijn plannen voor de komende jaren? viaWMO verder ontwikkelen, een opleiding arbeidsdeskundige en gelaatkunde volgen en meer samenwerken voor win-win situaties. En nog veel meer .

Wat ik meeneem? Doen wat ik leuk vind en genieten van het werk, mijn collega’s en onze klanten!

Jenny’s Journey

gwen fleuren — Wed, 11 Sep 2024 15:24:29 +0000

Als jong meisje was ik al gefascineerd door vakanties met mijn ouders en zus naar landen als Tunesië, cruises door het middellandse zeegebied en groepsreizen. Voor ons geen kampeerreizen maar cultuurreizen.

Met mijn vakkenpakket en interesse in landen en culturen was na de HAVO de stap naar toerisme opleiding in Breda de meest logische, ware het niet dat ik absoluut geen zin had om te gaan verhuizen en mijn vertrouwde omgeving te verlaten. Dus, ging ik maar de opleiding Facilitaire Dienstverlening doen bij Hogeschool Zuid in Heerlen, de opleiding waar ik “later nog alle kanten mee op kon gaan”.

Na 2 jaar stopte ik echter met de opleiding en besloot ik alsnog een 2-jarige Toerisme Opleiding te gaan doen. Zo had ik toch nog binnen 4 jaar mijn hbo-diploma en volgde ik eindelijk een studie die me interesseerde.

Na een succesvolle stage bij de ANWB werd mij hier een contract aangeboden. Het werk was “prima” en de collega’s waren leuk. Ik volgde nog steeds niet echt mijn hart. Want het verkopen van (kampeer)producten, uitstippelen van routes voor autovakanties en het afsluiten van verzekeringen ging me goed af maar was zeker niet mijn passie. Ik was echter net afgestudeerd, had direct een baan, geen reden tot klagen, toch?

Toen volgde een baan bij een Turkije specialist. Eindelijk ging ik iets doen waar ik echt blij van werd. Ik ging regelmatig mee op zakenreis, hielp met het samenstellen van de brochures en adviseerde klanten over alle mooie en boeiende plekken in Turkije. Na 3 jaar bleek er bij een reisbureau verderop in de straat een managersfunctie open te staan. Ik waagde de gok en … werd aangenomen. 5 jaar lang heb ik met veel passie de mooiste reizen voor mensen mogen uitstippelen en zelf mooie (studie)reizen mogen maken. Ik begon me echter minder thuis te voelen bij de reisbureauketen daar het hoofdkantoor te ver weg was en de lijnen niet kort genoeg. Ik maakte de overstap naar een kleinschalige keten. Ik werkte een groot deel van de tijd alleen op het reisbureau ergens in een klein dorpje. Doodongelukkig werd ik ervan. Waar ik het gewend was om collega’s om me heen te hebben en een internationaal publiek op het reisbureau binnen te krijgen, zat ik nu in deze rustige dorpswinkel.

Een moeilijke periode volgde. Ik had een vast contract opgegeven en de eerste de beste baan gekozen die ik tegenkwam. Weer was ik blij geweest een baan te kunnen krijgen, terwijl ik me minder had verdiept in welke organisatie nu eigenlijk echt bij me paste. Een lange periode van het aftasten van andere werkgebieden volgde, van inkomend toerisme tot commerciële verkoop, van hospitality tot het werken op internationale beurzen. Mijn draai vond ik niet echt op werkgebied.

Het enige constante op dat gebied was het vrijwilligerswerk tijdens wedstrijddagen van “mijn voetbalclub” dat ik inmiddels bijna 10 jaar doe. Uiteindelijk kreeg ik begeleiding tijdens mijn zoektocht naar de juiste loopbaan en werd het steeds duidelijker welke richting ik op moest gaan. Ik ging oriënteren bij een stichting die zich inzet voor anderen. Dat ik bij hun iets kon doen voor mensen die het niet makkelijk hadden gaf me veel voldoening. Ik vind het belangrijk om betrokken te zijn en iets voor een ander te kunnen betekenen, zowel op werk- als privévlak.

Toen ik de vacature zag bij viaWMO twijfelde ik geen seconde. Deze keer koos ik niet alleen voor een baan met mijn verstand, maar ook met mijn hart. Bij een organisatie die bij mij paste, welke hetzelfde doel had als ik. Een organisatie die zich richt op de kwaliteiten van de medewerkers, waar collega’s samenwerken door samen te werken en gebruikmaken van elkaars talenten. Waar we mensen vooruit helpen, door ze die ondersteuning te geven die ze nodig hebben om weer in hun kracht te komen. Na een lange zoektocht zit ik nu eindelijk op mijn plek.