Rick werd door zijn HR-afdeling aangemeld voor een spoor 2 traject. Op papier was het probleem duidelijk: als accountmanager in de installatietechniek Rick had hij onvoldoende commerciële drive. Maar zoals zo vaak, vertelde dat papier niet het hele verhaal.

Want Rick hield van zijn bedrijf. Hij sprak er altijd warm over — de cultuur, de mensen, de ruimte die hij kreeg. Van junior groeide hij door naar senior. Een werkgever die in hem geloofde, lang voordat hij zelf wist wat hij waard was.

Totdat alles tegelijk kwam. Een verbouwing, een tweede kind op komst, een opleiding én meer dan fulltime werken. Daarbij was hij ook nog actief in het verenigingsleven — altijd klaarstaan voor een ander, altijd ‘aan’. Ergens in die drukte ontstonden vragen die groter waren dan werk alleen. Levensvragen.

Wat speelde er écht?

Rick merkte dat anderen om hem heen meer richting leken te hebben. Hij twijfelde aan zijn ambities, zijn doelen, zichzelf. Zijn werkgever regelde preventief counseling — nog vóór hij zich ziek meldde. Een mooie daad. Het zette niet in gang wat het in gang moest zetten. .

Toen Rick bij viaWMO binnenkwam, gaf hij zijn mentale gesteldheid een gemiddelde score. Fysiek een 7, met terugkerende spanningsklachten. Zijn grootste valkuil? Hij zat veel in zijn hoofd. Alles voelde belangrijk. En als alles belangrijk is, kom je niet vooruit.

Het traject: ruimte, richting en een beetje humor

Samen gingen we aan de slag. Niet met een strakke agenda, maar met de vraag: waar krijg jij energie van? Niet alleen op het werk — ook thuis, in je vrije tijd, in wie je bent.

We deden een loopbaanassessment. Interesses die weggezakt waren, kregen weer lucht. Een baan als timmerman? Nee. Maar een avondcursus timmeren — ja, dat paste wel. Dat soort kleine ontdekkingen zeggen meer dan een heel CV.

We werkten met ACT — Acceptance and Commitment Therapy. Geen zweefcursus,  een praktische manier om  gedachten niet zo serieus te nemen. . Rick omschrijft het zelf goed: van alle negatieve dingen af willen is een utopie. Accepteren dat ze er mogen zijn, geeft rust. Hij past de methodiek nu toe zonder er bewust bij stil te staan. Dat is precies hoe het moet werken.

Zijn weekindeling werd kritisch bekeken. Hij koos voor 32 uur, zodat werk, gezin en vrije tijd beter te jongleren waren. Niet als toegeven, maar als slimme keuze.

Het moeilijkste stuk: loslaten

Al vrij snel had ik het gevoel dat blijven bij zijn huidige werkgever misschien niet de beste stap was. Maar afscheid nemen was moeilijk voor Rick. Hij stond met één been binnen — vasthoudend aan iets wat vertrouwd en veilig voelde, ook al klopte het niet meer helemaal.

Hij had die keuze in zijn hart al gemaakt. Maar hij had een zetje nodig.

Dat zetje kwam — onverwacht, vanuit de werkgever zelf. Wat op het moment voelde als een tegenvaller, bleek achteraf precies wat nodig was. In een zucht had Rick een nieuwe baan, goede afspraken en een gevoel van: dit klopt.

Wat Rick zelf zegt:

“Ik zou Gwen willen omschrijven als luchtig, luisterend, oprecht geïnteresseerd, spiegelend én confronterend — met een vleugje humor. Ik kijk terug op een traject waarin ik ruim de tijd kreeg om te doorgronden waar ik mijn ei in kwijt kon. De grootste winst? Ik zal meer opkomen voor mijn eigen pad en mijn eigen behoeften.”

— Rick, voormalig accountmanager installatietechRick

Met dank aan Rick, en aan zijn voormalige werkgever — die hem de ruimte gaf, in hem bleef geloven, en uiteindelijk ook het laatste zetje gaf dat hij nodig had.

Mijn 1ste baantje was aardbeien en tuinbonen plukken en toen kwam er een oppasbaantje bij . Tijdens schoolvakanties ging ik poetsen en heb ik leren strijken, want de eigenaar droeg alleen maar blouses . In een gezin met 5 kids was er ALTIJD strijk .

Natuurlijk ontbrak een krantenwijk niet en werkte ik ook in de snoep-snackkraam van het openbare zwembad tijdens een zomervakantie. De ouders en broer van een goede vriendin hadden een fruitbedrijf en boomkwekerij , waar ik vele zaterdagen schoffelend doorbracht en kersen plukte (en vooral at ).

Eenmaal oud genoeg vond ik mijn weg naar Vroom & Dreesman (wie kent die nog?!) … Ik heb er zelfs nog steeds een winterjas van . Daar mocht ik in de verkoop werken en vond ik ook mijn weg naar de horeca , waar ik startte in een café en later in een exclusief restaurant ging werken. Heerlijk werk, meters maken, aanpakken, mensen een leuke avond bezorgen – Love it!

Na de basisschool kreeg ik het advies LTS en ik dacht: “Hell no!” Dus ik ging naar de MAVO, die ik met de nodige verveling heb afgerond . Achteraf snapte ik het LTS-advies wel; ik ben een praktische aanpakker . Toen ik daarna naar het CIOS ging, stapte ik snel over naar het geven van groepslessen zoals (step)aerobic, BBB, Thai-Bo , en ik entertainde iedereen, van 4-jarige kids met kinderdansjes tot de 50-plussers met andere groepslessen. Als het maar op muziek was!

Ik had nog een uitstapje naar een GGZ-instelling, waar ik werkte als sportbehandelaar en ontdekte dat ik méér wilde dan alleen sportlessen geven. Ook zag ik mezelf niet tot mijn 65ste rondlopen in een Jane Fonda-aerobicpakje met hoge beenwarmers . “Ik wil mensen helpen,” besloot ik, en zo startte ik de deeltijdopleiding social work. Als 26-jarige groentje was ik op één na de jongste in de klas… en ik maar denken dat 26 al oud was om iets nieuws te gaan doen!

Vier jaar bikkelen, en ik had mijn diploma in the pocket . Die jaren waren zwaar – punt! Mijn dagen waren laaaaaaannnnnng , en een sociaal leven was er gewoonweg niet. In die tijd werkte ik bij het maatschappelijk werk en dat was geweldig ! Ik leerde zoveel van cliënttrajecten, groepswerk, en schuldhulpverlening. Wat een waardevolle ervaring!

In mijn laatste jaar werd ik gevraagd om over te stappen naar een re-integratiebedrijf. Dat wilde ik wel 3 maanden proberen . Die maanden werden 2 jaar, en toen besloot de eigenaar ermee te stoppen. Nadat alles stopte, besloot ik maar weer te solliciteren. Bij één partij kwam ik zelfs 3 keer te laat en dat werd me niet in dank afgenomen . De kosmos liet me te laat komen .

Toen besloot ik het zelf te doen en een onderneming te starten . Ik kocht de inboedel over en maakte een doorstart, ook al belandde ik in de WW. Binnen 6 maanden had ik een goedlopend bedrijf en mocht ik de ontvangen uitkering aan het UWV terugbetalen, helemaal! . Ik ontdekte echter dat het runnen van een re-integratiebureau complexer was dan gedacht .

Na 2 jaar kon ik mijn eerste personeelslid aannemen, maar door de crisis in 2012 moest ik verder als ZZP’er. Ik besloot mijn dienstenaanbod uit te breiden en kon na 2 jaar weer personeel aannemen. Sindsdien hebben we veel fantastische collega’s gehad, maar ook wat minder goede .

In 16 jaar ondernemen ben ik 3 keer ernstig ziek geweest en belandde ik twee keer in het ziekenhuis , waarbij het herstel een jaar duurde. Toen werd er zelfs een hersentumor ontdekt, die is verwijderd. Het was ook als ondernemer een eigen re-integratie. Gedurende de jaren bleef ik me ontwikkelen met opleiding, intervisie en coaching .

Mijn plannen voor de komende jaren? viaWMO verder ontwikkelen, een opleiding arbeidsdeskundige en gelaatkunde volgen en meer samenwerken voor win-win situaties. En nog veel meer .

Wat ik meeneem? Doen wat ik leuk vind en genieten van het werk, mijn collega’s en onze klanten!

Met mijn vakkenpakket en interesse in landen en culturen was na de HAVO de stap naar toerisme opleiding in Breda de meest logische, ware het niet dat ik absoluut geen zin had om te gaan verhuizen en mijn vertrouwde omgeving te verlaten. Dus, ging ik maar de opleiding Facilitaire Dienstverlening doen bij Hogeschool Zuid in Heerlen, de opleiding waar ik “later nog alle kanten mee op kon gaan”.

Na 2 jaar stopte ik echter met de opleiding en besloot ik alsnog een 2-jarige Toerisme Opleiding te gaan doen. Zo had ik toch nog binnen 4 jaar mijn hbo-diploma en volgde ik eindelijk een studie die me interesseerde.

Na een succesvolle stage bij de ANWB werd mij hier een contract aangeboden. Het werk was “prima” en de collega’s waren leuk. Ik volgde nog steeds niet echt mijn hart. Want het verkopen van (kampeer)producten, uitstippelen van routes voor autovakanties en het afsluiten van verzekeringen ging me goed af maar was zeker niet mijn passie. Ik was echter net afgestudeerd, had direct een baan, geen reden tot klagen, toch?

Toen volgde een baan bij een Turkije specialist. Eindelijk ging ik iets doen waar ik echt blij van werd. Ik ging regelmatig mee op zakenreis, hielp met het samenstellen van de brochures en adviseerde klanten over alle mooie en boeiende plekken in Turkije. Na 3 jaar bleek er bij een reisbureau verderop in de straat een managersfunctie open te staan. Ik waagde de gok en … werd aangenomen. 5 jaar lang heb ik met veel passie de mooiste reizen voor mensen mogen uitstippelen en zelf mooie (studie)reizen mogen maken. Ik begon me echter minder thuis te voelen bij de reisbureauketen daar het hoofdkantoor te ver weg was en de lijnen niet kort genoeg.  Ik maakte de overstap naar een kleinschalige keten. Ik werkte een groot deel van de tijd alleen op het reisbureau ergens in een klein dorpje. Doodongelukkig werd ik ervan. Waar ik het gewend was om collega’s om me heen te hebben en een internationaal publiek op het reisbureau binnen te krijgen, zat ik nu in deze rustige dorpswinkel.

Een moeilijke periode volgde. Ik had een vast contract opgegeven en de eerste de beste baan gekozen die ik tegenkwam. Weer was ik blij geweest een baan te kunnen krijgen, terwijl ik me minder had verdiept in welke organisatie nu eigenlijk echt bij me paste. Een lange periode van het aftasten van andere werkgebieden volgde, van inkomend toerisme tot commerciële verkoop, van hospitality tot het werken op internationale beurzen. Mijn draai vond ik niet echt op werkgebied.

Het enige constante op dat gebied was het vrijwilligerswerk tijdens wedstrijddagen van “mijn voetbalclub” dat ik inmiddels bijna 10 jaar doe. Uiteindelijk kreeg ik begeleiding tijdens mijn zoektocht naar de juiste loopbaan en werd het steeds duidelijker welke richting ik op moest gaan. Ik ging oriënteren bij een stichting die zich inzet voor anderen. Dat ik bij hun iets kon doen voor mensen die het niet makkelijk hadden gaf me veel voldoening. Ik vind het belangrijk om betrokken te zijn en iets voor een ander te kunnen betekenen, zowel op werk- als privévlak.

Toen ik de vacature zag bij viaWMO twijfelde ik geen seconde.  Deze keer koos ik niet alleen voor een baan met mijn verstand, maar ook met mijn hart. Bij een organisatie die bij mij paste, welke hetzelfde doel had als ik. Een organisatie die zich richt op de kwaliteiten van de medewerkers, waar collega’s samenwerken door samen te werken en gebruikmaken van elkaars talenten. Waar we mensen vooruit helpen, door ze die ondersteuning te geven die ze nodig hebben om weer in hun kracht te komen. Na een lange zoektocht zit ik nu eindelijk op mijn plek.

Na een bijzonder indrukwekkende gebeurtenis waarbij ik mijn moeder goed verdrietig gepraat had, realiseerde ik me dat ik vooral veel vervelende dingen aanrichtte met mijn ó zo indrukwekkende wapen, waar ik zo trots op was. In dat moment had ik een soort Batman realisatie, waarbij ik besloot om mijn woorden in te zetten om andere mensen te helpen, in plaats van ze verdrietig te maken.

Zoals iedereen die zichzelf bestempelt als een “Mensen-mens” besloot ik HR te gaan studeren. No offense naar de mensen-mensen die HR gestudeerd hebben hoor, ik begrijp jullie helemaal! Tijdens de opleiding ontdekte ik een passie voor het menselijk brein, gesprektechnieken, emoties, groepsdynamiek en andere heerlijke thema’s. Ineens had ik een plek waar ik mijn woorden kon inzetten om iets productiefs en behulpzaams te doen. Eenmaal klaar met de studie wist ik het helemaal: ik moest COACH worden! Helaas moest ik nog ontdekken dat dat het meest vage en nietszeggende beroep is wat er bestaat (vooral tegenwoordig) – wederom sorry voor alle coaches, ik begrijp jullie helemaal. Bovendien zien de meeste werkgevers “een leven lang moeilijke vragen stellen en je uit een héleboel nablijven lullen” niet als relevante werkervaring. Daar ga ik de discussie nog altijd graag over aan, maar dat durfde ik toen nog niet zo goed, ik ging immers net de grote boze mensenwereld betreden.

Ik stippelde voor mezelf een (globaal) plan uit van waar ik wilde komen en ging in gesprek met mensen die me inspireerde of die op een plek zaten waar ik zelf wilde komen. Na twintig mensen de vraag “Hoe kan ik jouw baan krijgen?” gesteld te hebben begon wat te dagen. Die zogenoemde “Werkervaring” was toch wel heel belangrijk.

Ik werkte een tijdje als recruiter, hoewel ik hier veel leerde, beviel me dit uiteindelijk niet. Mijn kracht was inmiddels geworden om verbinding te maken met mensen, door o.a. te onderzoeken waar onze gelijkenissen zaten. Soms was de enige gelijkenis dat we beide mens waren. Ook een mooie, kwetsbare plek om samen te belanden. De verhouding die je als selecteur en kandidaat hebt, was te afstandelijk voor me. Bovendien vond ik het niet prettig om verantwoordelijk te zijn voor het wél of niet verkrijgen van de droombaan van een ander.

Na een periode van werkloosheid, veel reflectie en heel eerlijk: hopen dat ik de loterij zou winnen, “want dit hele werken was volgens mij niet voor mij weggelegd” en het werken in een baan waar ik niet op mijn plek was voor ongeveer twee jaar, was ik onzeker geworden over de toekomst en over mijn eigen kunnen. Toen kreeg ik de prachtige kans om als Trainee in het Loopbaancentrum van het UWV te starten. Ik ontmoette collega’s met opvattingen waar ik me helemaal in kon vinden. Ontwikkeling stond centraal. Boeiende filosofische gesprekken over wat het is om mens te zijn en wat je gaat doen met de tijd die hier op aarde hebt (ja, dat is een verstopte Gandalf quote) waren de gebruikelijke dagelijkse kost.

Mijn volgende hoofdstuk was begonnen en ik kon weer lekker aan de slag met mijn woorden, dit keer met een klein team van eveneens “woord-mensen”. Heerlijk! Helaas was er geen formatieruimte bij het LBC (bij het UWV wordt alles afgekort, hier staat “Loopbaancentrum”, voor de niet UWV-ers), aan het einde van mijn Traineeship, dus zocht ik een andere uitlaatklep. Inmiddels had ik ook ontdekt hoe leuk ik het vond om met groepen te werken. Ineens ben je met 10-20 mensen! En iedereen gebruikt woorden; zowel woord-mensen als niet-woord-mensen; dat beïnvloed elkaar; gaat alle kanten op; is chaotisch; maar ook mooi; ZOVEEL PRIKKELS! Ok, even adem halen…

Het was coronatijd en ik constateerde dat de gemiddelde digivaardigheid (ik kan het woord inmiddels niet meer horen), bij het UWV suboptimaal was.  Met dat idee kwam ik uit bij Sociaal Medische Zaken. Daar mocht ik trainingen gaan geven in digitale vaardigheden (lees; computerles). Een functie die eigenlijk niet bestond bij het UWV, maar de fijne mensen van het UWV zagen noodzaak en ik kon een oplossing bieden. Prima, dacht ik! ICT is een hobby en werken met groepen vond ik te gek! Er waren vrijwel geen kaders, alles moest nog bedacht worden en er was veel onzekerheid. Super! Mijn chaotische woord-energie kon weer even gekanaliseerd worden. Hoe langer ik dit echter deed, hoe meer ik die computerlessen wilde loslaten en hoe meer ik me bezig ging houden met teams, cultuur,  en stiekem ook weer wat loopbaanbegeleiding, wat absoluut niet altijd gewaardeerd werd (terecht overigens, toch weer een beetje die eigenwijze puber). Duidelijk. Mijn verleden begon weer een beetje te trekken. Tijd voor een nieuwe stap, dacht ik.

Mijn tijd bij het UWV, de ruimte die ik kreeg en de prachtige mensen die ik daar heb leren kennen zal ik nooit vergeten. Het was echt een fantastische tijd, met veel mooie herinneringen en wijze lessen. Toch voelde ik dat ik door moest. Maar laat dat alles (en die mooie arbeidsvoorwaarden), maar eens achter. Zo’n beetje iedereen verklaarde me voor gek, met uitzondering van mijn vriendin en meest hechte vrienden, die vonden dat ik lekker moest doen wat goed voelde (thanks guys <3).

Daar sta je dan weer. Je carrière is eigenlijk net pas begonnen, maar voor de 4e keer stel je jezelf de vraag: Wat nu? (stiekem was dit niet de 4e keer, maar al de 50e keer). Ik voelde me weer zelfverzekerd, zat lekker in mijn vel en had veel mogen leren. Toch dat COACHEN maar weer eens een kans geven? Door mijn tijd bij het UWV kreeg ik van alles mee over de cliënten die in de zogeheten re-integratie terechtkwamen en dit sprak me aan. Als recruiter en loopbaanbegeleider had ik veel mogen leren over het “naar-werk” stuk, terwijl een algemene passie voor de psyche van de mens en een vriendenkring waar zo’n beetje iedereen in de GGZ werkte me inspireerde om me in het “ziekte” stuk te verdiepen, dat vaak hand in hand gaat met re-integratie.

Na een oriëntatie periode mocht ik starten als re-integratiebegeleider bij een bureau in Heerlen. TOP! Perfecte kans om me in een nieuw gebied te ontwikkelen en nog meer “woord-mens met moeilijke vragen te worden”. Kort daarvoor had ik echter mijn huidige collega Gwen van viaWMO leren kennen en merkte we vrijwel meteen dat we elkaar wel behoorlijk zagen zitten. Kort na mijn overstap raakte Gwen en ik weer in contact en kwamen we erachter dat we wel graag wilde samenwerken. Met veel moeilijke gedachten en schuldgevoelens hakte ik de knoop door om tóch (na een beschamend korte tijd bij het eerder genoemde bureau en fantastische collega’s die daar werken), bij viaWMO te gaan werken (ik vind het nog steeds een vervelede actie). Tenminste, ik stapte wel over naar viaWMO, maar ik stapte vooral over naar Gwen, Nadia, Jenny en Marco. Zo voelde het voor mij en zo voelt het nog steeds. Het volgen van mijn hart is een terugkerend thema in mijn verhaal (wederom veel liefde voor de mensen die me hier altijd in gesteund hebben, ik hou van jullie).

Nu reflecteer ik terug op dit hele verhaal en denk ik: Potdomme, ben ik tóch COACH mogen worden en mag ik de hele dag moeilijke vragen stellen aan zowel mijn vrienden als aan mijn collega’s, als aan mijn cliënten, zodat ze op een mooiere plek kunnen komen. 16-jarige Sander zou trots op me zijn (en 30-jarige Sander is dat stiekem ook).

Oh, en nog een heel stuk over dat ik vorig jaar zelfstandig ondernemer ben geworden, maar dit verhaal is al lang zat, als je daar meer over wilt weten, bel je me maar ofzo. Bedankt voor het lezen, hopelijk vind je er herkenning in.

Sander Crijns

08/08/2024

Vorig jaar was een verschrikkelijk jaar 
Een verschrikkelijk slecht jaar.
Een verschrikkelijk spannend jaar.
Een verschrikkelijk goed jaar.
Een cocktail van drama, spanningen, keuzestress en dankbaarheid.

Een jaar geleden werd ik geopereerd aan een hersen adenoom (goedaardige tumor) welke reuzegroei veroorzaakte. Met andere woorden, je lichaam groeit, niet in de lengte maar in de breedte. Bedenk je daarbij dat je grotere voeten en handen krijgt, grotere organen, een dikkere huid, grotere tong, bredere kaken, dikkere lippen, spiergroei, en naja…..nog veel meer fysieke veranderingen  . Dat groeien doet pijn, ik dacht oprecht dat ik reuma had en het bleek groeipijn. De groeischijven zijn namelijk bij volwassenen dicht gegroeid. Ook had ik veel hoofdpijn, angsten, stemmingswisselingen en neerslachtige gevoelens. Zoals je leest, zo’n klein bultje in je hoofd op je ‘motor’ heeft nogal wat invloed.

Gedurende 12 jaar (weten we nu) was deze ‘bult’ zoals ik aan het ons kind uitlegde aan het groeien in mijn hoofd. Dat ging gepaard met veel klachten, die naderhand allemaal verklaarbaar bleken en inmiddels voor 80% verbetert zijn. En ja, dat is echt een enorme verbetering  !

De operatie was spannend, want het adenoom zat vast aan de halsslagader en laat je dat nu niet willen beschadigen. De periode van de ingreep was ontzettend spannend voor mijn partner, ouders en familie, iets wat ik mij naderhand eigenlijk pas besefte. Ik was positief en wilde er eigenlijk gewoonweg niet aan denken dat het fout zou kunnen gaan. Ik had mezelf denk ik wat afgeschakeld van de rest, die operatie ging sowieso gebeuren.

Gedurende het herstel, wat ik de 1ste weken in alle rust kon doen kwamen er besef momenten 
Dit is de 3de keer dat ik heb ‘overleeft’ 
16 jaar geleden  had ik mijn 1ste septic shock waarmee ik in het ziekenhuis belande. Zuurstof, epi pennen, veel apparatuur en intensieve zorg maakte dat ik er bovenop kwam. Met dank aan mijn moeder die het niet vertrouwde toen ik de telefoon niet beantwoorde en naar mij toe reed om vervolgens direct door te rijden naar de 1ste hulp. Het duurde een jaar voordat ik ‘voelde’ dat ik weer terug was en lekker in mijn energie zat.

Toen kreeg ik een kadootje. Ondanks mijn al wat hogere leeftijd mocht ik in 2017 moeder worden. De zwangerschap ervaarde ik als zwaar, niet wetende dat ik toen al een actieve tumor had die andere plannen had met mijn hormoonhuishouding. Na de keizersnee (eigenwijs kind ) leek ik niet op te knappen en werden bepaalde klachten erger.

Nog op een roze wolk zittende werd ik 5 maanden later verrast door een anafylactische shock en deze keer herkende ik de symptomen. Voordat ik weg viel belde ik mijn partner die direct huiswaarts keerde en meteen wist dat het niet pluis was. Met spoed kwam de huisarts en de ambulance volgde snel. Het zelfde ritueel als 5 jaar eerder volgde, ‘we know the drill’. Ook hier herstelde ik redelijk van.

Gedurende de jaren deed ik mijn ding. Ik speelde met ons kind, werkte, kookte, deed huishouden, studeerde, ging erop uit met het gezin, echter de energie daarvoor moest écht uit m’n tenen komen. Maar hey, ik was gezond dus iedereen zal zich zo wel voelen….toch?

Na lang volhouden en uiteindelijk toch eens naar de huisarts, die erg betrokken was, werd er onderzoek ingezet op meerdere gebieden. Januari 2023 startte met de diagnose hypofyse tumor. De periode tot mei 2023 volgde met intensieve onderzoeken om te specificeren wat deze tumor met mijn lichaam deed. Ik had 1 tot  3 afspraken per week in het ziekenhuis gedurende die periode. Een en ander werd afgevinkt en de specialisten ontdekte Acromegalie (reuzegroei). Een maand later mocht ik onder het mes, want dit adenoom moest er gewoonweg uit. 
Al die tijd ben ik blijven werken en ik was zelfs blij dat er een diagnose was. Er bleek dus een reden dat ik me al best lang niet goed voelde en pijn had en extreem vermoeid was. En dat er iets aan gedaan kon worden.

Dankbaarheid was wat ik voelde tijdens mijn herstel na deze spannende hersenoperatie. Dat ging gepaard met een boost energie. Ik ben er nog steeds!
Na een jaar ‘puberen’, dat is wat er fysiek en emotioneel gebeurt als de motor die heel veel processen in je lichaam aanstuurt gaat resetten, ben ik waar ik nu ben.
Toegegeven ben ik wat vermoeid. Toen ik merkte dat ik ‘opeens’ weer energie had ben ik gaan knallen als een kip zonder kop, tijd inhalen, mijn leven en werk anders willen invullen, bewuster willen invullen, en dus ging ik nog meer doen.

Sporten, opletten op je eten (wat dus volgens mij totaal geen nut heeft als je hormonen nog niet weten wat ze overkomt ), een zakencoach in de hand genomen, personeel ontslag, nieuw personeel erbij, hernieuwde acquisitie, vaker op vakantie (gezinstijd), veel (korte) cursussen, masterclasses, een event organiseren, opknapzaken in huis organiseren. Alle tijd moet nuttig gevuld worden…..naja….dat is dus teveel van het goede.

Een paar weken geleden lag ik maar liefst een uur in die cocon, voor een nieuwe MRI. Toen heb ik gehuild (zonder te bewegen want dat mag natuurlijk niet  ). Toen opeens was het besef, wat een verschrikkelijk jaar. Een verschrikkelijk goed jaar.

Dankbaar dat ik er nog ben. 
Verschrikkelijk dankbaar dat ik de mogelijkheid heb om mijn leven opnieuw verder invulling te kunnen en mogen geven.
Verschrikkelijk dankbaar dat ik mijn bedrijf, ons bedrijf mag herinrichten.
Verschrikkelijk dankbaar voor mijn partner die mij in al mijn goede en verschrikkelijk domme keuzes en acties steunt.
Verschrikkelijk dankbaar dat mijn ouders, broers en zus er gewoonweg altijd zijn als ik ze nodig heb.
Verschrikkelijk dankbaar dat ik mijn verhaal kan delen en andere mensen kan inspireren.
Verschrikkelijk dankbaar dat ik nog meer persoonlijke ervaring kan meenemen in het werken met onze klanten.
Verschrikkelijk dankbaar dat ik deze ervaringen kan meenemen in mijn relatie en opvoeding.
Verschrikkelijk dankbaar dat ik vorige week te horen kreeg dat er geen tumorgroei meer is en dat alle, ja echt alle, hormoonwaarden weer normaal zijn.

Ik ben klaar met puberen. 
Begint nu het échte werk?

Door een hersentumor die werd verwijderd, chemo en bestraling en de nodige complicaties duurde het herstel langer dan gewenst. Je merkte ook energieverlies, concentratieverlies, verminderde conditie naast dat er wat schade was aan je spraak. Je was niet echt bezig met de optie niet meer werken. Je bent jong, staat midden in het leven met 2 kleine kinderen (derde inmiddels op komst) en je carrière is nog niet voorbij was je insteek. Dat het werken stopte bij je laatste werkgever was duidelijk en daarvoor had je ook begrip. Die werkgever gunde je wel een traject om te werken aan je acceptatie van de IVA en zo werd je aangemeld bij viaWMO. Laat dat traject nou heel snel een andere invulling krijgen, want hoezo acceptatie? Je leek je bewust te zijn van je situatie en je bent ook niet echt een prater. Na een eerste gesprek leek de insteek van een loopbaanonderzoek goed aan te sluiten i.p.v. inzetten op rouwverwerking en acceptatie van de IVA. Vanuit de WIA IVA lag de wereld opnieuw aan je voeten en kreeg je de kans om opnieuw te gaan onderzoeken wat je wil en wat je kan. Tegelijk onderzoeken we opties waar jij je belastbaarheid kan gaan opbouwen en via via weet jij een oriëntatie te organiseren bij een overheidsinstelling waar je aan de slag gaat als planoloog.

Tussendoor stelde jij je als doel de Kennedymars te gaan lopen, welke je na die befaamde 80 km beëindigde, zonder er echt voor te trainen.

Intussen doorliep je bij viaWMO een loopbaanassessment en een functie onderzoek. Aandacht geven aan je waarden was een eye opener voor je. Ook bespraken we gedragsaspecten die je tegenwerkte en hoe je bepaalde zaken anders zou kunnen aanpakken.

Milieu en duurzaamheid in combinatie met watermanagement was een terugkomende interesse en we besloten de opties daarin verder te gaan onderzoeken. Je was heel nuchter, easy going, praktisch en misschien een beetje naïef in je aanpak. Dat ik de opbouw van uren wilde bespreken en wilde evalueren verbaasde je enigszins. Je wilde gewoon beginnen met 24 uur en dan keek je wel hoe het ging. Ondanks dat we daar andere afspraken in maakten deed jij gewoon je ding en dat ging gelukkig ook goed. In de periode dat je nieuwe oriëntaties wilde gaan organiseren kwam er een vacature vrij op de plek waar jij je 1ste oriëntatie vervulde en je kreeg deze baan. Je kreeg een contract van 24 uur en kan dat flexibel invullen naarmate jij een goede of minder goede dag-week hebt. viaWMO wilde je informeren en eventueel doorverwijzen naar experts die je meer konden vertellen over werken naast een IVA uitkering, want dat heeft gevolgen voor je uitkering, zowel qua inkomen als het behoud van de soort uitkering. Je maakte je geen zorgen over de consequenties want werken was hoe dan ook het grotere doel, meedoen, een eigen carrière, betekenisgeving in jouw leven. Je voelt je goed binnen die overheidsorganisatie, de cultuur is passend, het team is leuk en er wordt rekening gehouden met je belastbaarheid en het geeft je een gevoel van stabiliteit. Je zet je carrière als planoloog voort.

Vanwege privacy is de foto gefingeerd