“Hij wist het al — hij moest het alleen nog durven kiezen”
Rick werd door zijn HR-afdeling aangemeld voor een spoor 2 traject. Op papier was het probleem duidelijk: als accountmanager in de installatietechniek Rick had hij onvoldoende commerciële drive. Maar zoals zo vaak, vertelde dat papier niet het hele verhaal.
Want Rick hield van zijn bedrijf. Hij sprak er altijd warm over — de cultuur, de mensen, de ruimte die hij kreeg. Van junior groeide hij door naar senior. Een werkgever die in hem geloofde, lang voordat hij zelf wist wat hij waard was.
Totdat alles tegelijk kwam. Een verbouwing, een tweede kind op komst, een opleiding én meer dan fulltime werken. Daarbij was hij ook nog actief in het verenigingsleven — altijd klaarstaan voor een ander, altijd ‘aan’. Ergens in die drukte ontstonden vragen die groter waren dan werk alleen. Levensvragen.
Wat speelde er écht?
Rick merkte dat anderen om hem heen meer richting leken te hebben. Hij twijfelde aan zijn ambities, zijn doelen, zichzelf. Zijn werkgever regelde preventief counseling — nog vóór hij zich ziek meldde. Een mooie daad. Het zette niet in gang wat het in gang moest zetten. .
Toen Rick bij viaWMO binnenkwam, gaf hij zijn mentale gesteldheid een gemiddelde score. Fysiek een 7, met terugkerende spanningsklachten. Zijn grootste valkuil? Hij zat veel in zijn hoofd. Alles voelde belangrijk. En als alles belangrijk is, kom je niet vooruit.
Het traject: ruimte, richting en een beetje humor
Samen gingen we aan de slag. Niet met een strakke agenda, maar met de vraag: waar krijg jij energie van? Niet alleen op het werk — ook thuis, in je vrije tijd, in wie je bent.
We deden een loopbaanassessment. Interesses die weggezakt waren, kregen weer lucht. Een baan als timmerman? Nee. Maar een avondcursus timmeren — ja, dat paste wel. Dat soort kleine ontdekkingen zeggen meer dan een heel CV.
We werkten met ACT — Acceptance and Commitment Therapy. Geen zweefcursus, een praktische manier om gedachten niet zo serieus te nemen. . Rick omschrijft het zelf goed: van alle negatieve dingen af willen is een utopie. Accepteren dat ze er mogen zijn, geeft rust. Hij past de methodiek nu toe zonder er bewust bij stil te staan. Dat is precies hoe het moet werken.
Zijn weekindeling werd kritisch bekeken. Hij koos voor 32 uur, zodat werk, gezin en vrije tijd beter te jongleren waren. Niet als toegeven, maar als slimme keuze.
Het moeilijkste stuk: loslaten
Al vrij snel had ik het gevoel dat blijven bij zijn huidige werkgever misschien niet de beste stap was. Maar afscheid nemen was moeilijk voor Rick. Hij stond met één been binnen — vasthoudend aan iets wat vertrouwd en veilig voelde, ook al klopte het niet meer helemaal.
Hij had die keuze in zijn hart al gemaakt. Maar hij had een zetje nodig.
Dat zetje kwam — onverwacht, vanuit de werkgever zelf. Wat op het moment voelde als een tegenvaller, bleek achteraf precies wat nodig was. In een zucht had Rick een nieuwe baan, goede afspraken en een gevoel van: dit klopt.
Wat Rick zelf zegt:
“Ik zou Gwen willen omschrijven als luchtig, luisterend, oprecht geïnteresseerd, spiegelend én confronterend — met een vleugje humor. Ik kijk terug op een traject waarin ik ruim de tijd kreeg om te doorgronden waar ik mijn ei in kwijt kon. De grootste winst? Ik zal meer opkomen voor mijn eigen pad en mijn eigen behoeften.”
— Rick, voormalig accountmanager installatietechRick
Met dank aan Rick, en aan zijn voormalige werkgever — die hem de ruimte gaf, in hem bleef geloven, en uiteindelijk ook het laatste zetje gaf dat hij nodig had.
